جمله مىتوان به حضرت ابراهيم خليل عليه السلام اشاره نمود كه امورى هم‌چون درخواست شفاعت براى كافر و دروغ گويى به ايشان نسبت داده شده است . ابوهريره به نقل از پيامبر مىگويد : يلقى إبراهيم أباه آزر يوم القيامة وعلى وجه آزر قترة وغبرة فيقول له إبراهيم ألم أقل لك لا تعصني ؟ فيقول أبوه : فاليوم لا أعصيك ، فيقول إبراهيم : يا رب ، إنك وعدتني أن لا تخزيني يوم يبعثون فأي خزي من أبي الأبعد فيقول اللَّه تعالى : إنّي حرمت الجنة على الكافرين ؛ « 1 » ابراهيم عليه السلام پدرش آزر را در روز قيامت ملاقات مىكند در حالى كه چهرهء او گرفته و غبارآلود است . ابراهيم عليه السلام به او مىگويد : آيا به تو نگفتم كه از من سرپيچى نكن ؟ پدرش مىگويد : امروز از تو سرپيچى نمىكنم . ابراهيم خطاب به خداوند مىگويد : پروردگارا ، به من وعده كردى كه مرا در روز رستاخيز خوار نسازى و كدام خوارى بالاتر از پدرم كه هلاك شده است . خداى تعالى مىفرمايد : من بهشت را بر كافران حرام كرده‌ام . در اين حديث دو امر باطل وجود دارد : نخست اين كه پدر حضرت ابراهيم عليه السلام كافر و اهل جهنم است ! و دوم اين كه حضرت ابراهيم براى كافر شفاعت كرده است ، با اين كه مىدانسته خداوند متعال كافر را وارد بهشت نمىكند . روشن است كه درخواست امرى بر خلاف ارادهء خداوند با عصمت ناسازگار است ، به همين جهت برخى از عالمان اهل سنّت حديث را مردود دانسته و برخى

--> ( 1 ) . صحيح البخاري : 4 / 110 ؛ المستدرك على الصحيحين : 2 / 238 ؛ كنز العمّال : 11 / 485 / ش 32292 ؛ فتح‌الملك العلى : 123 ؛ تفسير البغوي : 2 / 322 ؛ تفسير القرطبي : 13 / 114 ؛ تفسير ابن كثير : 3 / 351 ؛ الدرّ المنثور : 3 / 90 ؛ فتح القدير : 4 / 107 ؛ تاريخ مدينة دمشق : 6 / 166 ؛ البداية والنهاية : 1 / 163 .